Movie’s to see #1

Ola people,

Aangezien ik vakantie heb en het weer nog niet ingesteld is op ‘zonnig’, heb ik de laatste tijd heel veel films gekeken en die wil ik vandaag graag met jullie delen. Ik heb films waar ik enthousiast over was, maar ook een paar waar ik niet/nauwlijks blij van werd. Ik heb dit artikel even in twee delen gedeeld aangezien het nogal veel films waren en ik over iedere film een goede review wil geven. Volgende week komt dus deel 2. 🙂 Laten we maar beginnen!

Now is good

Tessa is een zeventienjarig levenslustig meisje. Wanneer er bij haar een terminale ziekte wordt vastgesteld, besluit ze een wensenlijstje samen te stellen van alles wat de doorsnee tiener nog zou moeten doen, waaronder haar maagdelijkheid verliezen en drugs gebruiken. Met de hulp van een vriend begint ze de lijst af te werken. Terwijl haar ouders en broer in angst leven om Tessa te verliezen, ontdekt zij zelf juist een heel nieuw leven waarin ze vastbesloten is om elke dag zo intens mogelijk te genieten. Verliefd worden op Adam, haar nieuwe buurjongen, stond niet op de lijst, maar blijkt uiteindelijk de grootste uitdaging te zijn.

Deze film wilde ik al een tijdje zien en ik had de trailer ook al een paar opnieuw gekeken, maar de tijd om de film daadwerkelijk te kijken ontbrak. Ook had ik net ‘The fault in our stars’ gelezen en dat triggerde mij weer om deze film eens te zien. En omdat ik nu toch vakantie had…

Ik moet zeggen dat ik de tekst die bij de film staat een beetje misleidend vind. Ja, het gaat over Tessa (het is trouwens heel raar om je eigen naam op te schrijven ook al gaat het niet over jou) en ze wilt inderdaad dingen van haar lijstje doen voordat ze doodgaat, maar door haar buurjongen verandert dat niet allemaal. Het gaat echt gewoon over haar leven en hoe zij het beleeft en hoe de ziekte haar opvreet. Ik vond het zelf een mooie film, niet spectaculair of bijzonder, maar leuk om een keer gezien te hebben. Er zitten wat grappige stukjes in (zeker met haar broertje die heerlijk bot is), je ziet de rol van haar ouders goed in het verhaal en op het einde heb ik moeten huilen, omdat de film toen zielig werd. Het einde vond ik eigenlijk ook het mooist van heel de film en ik heb daar echt mijn tranen laten lopen. Een super film vond ik het niet, maar ik vond hem wel waard om eens gezien te hebben.

Cijfer: 6,5

The spectacular now

De middelbare scholier Sutter Keely (Miles Teller) begint een relatie met de introverte Aimee Finicky (Shailene Woodley). Als hun relatie zich verder ontwikkelt beginnen de grenzen tussen goed en kwaad, vriendschap en liefde en helpen en beschadigen, al snel te vervagen.

De trailer van deze film was ik eigenlijk per toeval tegengekomen en ik vond de trailer er wel leuk uitzien. En omdat Shailene Woodley van ‘The fault in our stars’ en ‘Divergent’ erin speelde, was ik wel benieuwd naar de film.

‘Oke, maar wel een beetje saai.’ had ik als kleine review geschreven bij de lijst van films die ik had gezien. En toch vind ik hem achteraf gezien ook wel weer mooi. Een beetje gemengde gevoelens heb ik dus bij deze film. Laten ik maar beginnen bij het begin. Het begin vond ik leuk. Je kreeg een goed beeld van hoe Sutter is en hoe die in het leven staat. Hij weet eigenlijk niet wat hij wilt en houdt het liefst van feesten en een beetje dronken worden. Daarnaast krijg je langzaam steeds meer te zien van Aimee, het introverte meisje dat wel haar idee heeft voor later. Door de film zie je de chemie tussen hun ontstaan en zie je dat ze veel meer met elkaar gemeen hebben dan ze beide denken. Helaas vind ik het op dat moment saai worden, want op dat punt gaan ze naar de vader van Sutter en heb ik een halfuur lang gekeken naar een film waar echt vrij weinig in gebeurde. Ik snap dat dit het echte leven moet voorstellen, maar het was zo langdradig en saai dat ik de neiging had om wat anders te doen. En dat terwijl ik het einde dan wel weer oke vond. Achteraf vond ik het wel leuk dat ze een film maakte, waar je goed de dingen en struggles ziet waarmee mensen van mij leeftijd ook mee zitten. Zoals wat je gaat doen na de middelbare school, hoe je het doet met relaties en school en wat je nu echt van het leven wilt maken. Daarom zou ik je de film aanraden als je rond de 16/17/18 jaar bent, want anders is het wel een saaiere film.

Cijfer: 6,0, mits je tussen de 16 en 18 jaar bent.

The kids are all right

Twee kinderen, die door kunstmatige inseminatie zijn verwekt, wonen bij hun lesbische moeders. Hun echte vader hebben ze nooit gezien. Op een dag zoeken ze hun vader op. Op de verjaardag van de oudste brengen ze hun echte vader in hun gezinsleven, wat voor de nodige verwikkelingen zorgt.

Ik heb geen idee waarom ik bij deze film ben gekomen. Misschien omdat Josh Hutcherson erin speelt? Ik weet het echt niet meer.

Deze film vond ik wel leuk om te zien. Ik vond het een iets ander verhaallijn dan ik dacht, maar desondanks vond ik de film leuk om te bekijken. Ik heb me zeker niet verveeld bij deze film. Sowieso is het leuk dat het een film is over een lesbisch stel met kinderen en over hun spermadonor die langzaam zeker steeds meer hun vader begint te worden. Ook vind ik het interessant om te zien hoe de relatie tussen de kinderen en vrouwen door deze nieuwe binnenkomer in de war worden geschopt. Ik vind het moeilijk om echt aan te geven waar deze film nu om draait, maar hij de moeite waard om eens te zien.

Cijfer: 7,0

The way way back

De tiener Duncan (Liam James) gaat met zijn moeder, zijn veeleisende stiefvader en diens dochter naar een vakantiehuisje aan het strand om de zomer door te brengen. Iedereen vermaakt zich al snel, alleen Duncan verveelt zich stierlijk en past totaal niet tussen de tienermeisjes en de vaak aangeschoten volwassenen. Dan komt hij plotseling terecht bij een groot waterpretpark, waar hij kennismaakt met de welbespraakte manager Owen (Sam Rockwell), waarmee hij gedurende de zomervakantie een bijzondere vriendschap opbouwt.

Dit is een film waarvan je niet echt super veel van verwacht, maar toch heel leuk en goed uitvalt. Ik had meteen vanaf het begin het gevoel dat ik in de film zat en ik heb echt genoten van de film. Alle emoties kwamen dan ook voor, zo begon de film heel zielig waarin de stiefvader van Duncan vraagt wat voor cijfer 0-10  hij zou geven en Duncan zichzelf een 6 geeft en de stiefvader hem meteen beoordeelt en hem een 3 geeft. Ook vond ik de roze fiets geweldig (als je de film hebt gezien snap je waarom) en was de humor in de film goed. Met name de humor tussen Duncan en de manager Owen was heel leuk. Ze hadden leuke en verschillende karakters in de film en de film zat goed in elkaar. Ik heb me geen moment verveeld en ik zou hem zo nog een keer kijken. Een aanrader dus!

Cijfer: 9

En dit was het dan voor deze keer. Volgende week komt deel 2, want ja ik heb nog veel meer films gekeken. Ik hoop dat jullie het leuk vonden en heb nog een fijne dag vandaag!

Vraag van vandaag: Hebben jullie nog leuke filmsuggesties?

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s